دچار شده و بيمارى او مولود فقر و تنگدستى اوست دارو را هم براى او فراهم كرده و كمك مالي هم به او ميكردند . محمد بن زكرياى رازي متولد نيمه دوم از قرن هشتم ميلادي در طب ، نبوغي داشت و همتايى از براى او در اين رشته نبود . مؤلفات و آثار علمي او در پزشكي به 129 كتاب رسيد و همه آنها به مهمترين زبانهاى زنده دنيا ترجمه گرديد و در اقطار جهان به صورت مواد درسي در رشته طب در آمد . از علو نفس ، و نظر بلند رازي و بزرگ منشي او كه به بركت اسلام بدان دست يافته بود اين است كه فقرا و تهيدستان را مجانى و بدون گرفتن اندك وجهي معالجه مىكرد بلكه ، داروى آنان را هم از مال شخصي خود خريدارى كرده و به آنان داد . « 1 » منفلوطي ، نويسنده معروف مصري مىنويسد : مرد گرسنه اي كه دچار بيمارى شده بود به طبيبي مراجعه كرد و از بيمارى خود به او شكايت نمود . طبيب بزرگ‌منش ، سر مرض او را دريافت و دانست بيمارى وي مولود فقر و گرسنگى اوست از اينرو بسته اي به او داد كه روي آن نوشته بود : هنگام لزوم از اين استفاده شود . هنگامي كه آن بيمار فقير به خانه آمد و در آن بسته را باز كرد ديد ده دينار در ميان آن بسته مىباشد . « 2 » پزشك در پرتو اخلاق الطبابه شاهد موفقيتهاي چشم‌گيرى خواهد بود و تاثير و نفوذ آن ، چنان است كه گاهى نه تنها جسم بيمار را از درد و نقاهت مىرهاند و سلامت بدن او را تأمين مىكند كه روح و جان وي را نيز پرورش داده ، صفات عاليه و ملكات فاضله انساني را در جان او تزريق مىكند و او را از ياس و وازدگي و دنائت و پستى و طمع و دريوزگى نيز نجات داده ، به اوج مكرمتها و صفات نيك انساني هدايت مىنمايد در اين هنگام ، طبيب علاوه بر معالجه بيماران ، تربيت نفوس را هم به عهده گرفته است . جهت ديگر كه در طبابت اثر بارز و نقش عمده و اساسى دارد . موضوع فقه الطبابه است . پزشك بايد آگاهي كامل از مسائل حلال و حرام داشته باشد ، و گرنه بر اثر عدم اطلاع از احكام الهي در رابطه با كار خودش ، به حرام مىافتد و مرتكب گناهان بيشمار مىگردد و از اين رو پزشكان متعهد و پايبند به عقايد مقدس مذهبي ، همواره برنامه هاي پزشكي و روشهاى طبابت خود را در مورد بيماران مختلف و با وسايل و ابزار گوناگون ، و

--> ( 1 ) البرهان من القرآن ص 338 . ( 2 ) النظرات ج 2 ص 16 .